“If you can dream it, you can do it”

    In navolging van mijn eerdere blogs over het samengestelde gezin gaat deze blog over mijn poging ouders en stiefouders te laten praten over de toekomst van hun kinderen, het zogenaamde “tafelgesprek”.  Dit gesprek moet niet verward worden met…

c9971bb67b0af38f800c26912830c91b.png (600×600)

In navolging van mijn eerdere blogs over het samengestelde gezin gaat deze blog over mijn poging ouders en stiefouders te laten praten over de toekomst van hun kinderen, het zogenaamde “tafelgesprek”. 

Dit gesprek moet niet verward worden met het “keukentafelgesprek” waar hulpverleners gaan kijken wat een kind nodig heeft. 

Nee, dit gesprek speelt zich af aan de keukentafel thuis waar ouders en stiefouders van gedachten wisselen of in ieder geval het gesprek proberen aan te gaan over de school van de kinderen en de mogelijkheden voor een vervolgopleiding op MBO/HBO of Universiteit. Met mijn achtergrond als loopbaanadviseur dacht ik, “koud kunstje”. Ik dacht ik weet veel van loopbaangesprekken en van opleidingen dus hoe moeilijk kan het zijn mijn eigen “kroost” te informeren en zelfs te enthousiasmeren. 

Pffff, viel dat even tegen. Los van het feit dat er weinig input kwam na een half uur durende uiteenzetting over de arbeidsmarkt, kreeg ik de volgende opmerkingen terug

1. mam, dit hebben op school al allemaal besproken in de LOB (lees loopbaan-oriëntatie en    begeleidingsles); check Intergrip, onder het kopje mindmap….. kun je het zelf teruglezen:

2. Pe, je wordt breed opgeleid en de opleiding die je nu volgt is algemeen vormend en daarna kun je eigenlijk alles doen wat je wilt? Die kende ik nog niet, maar oké.

3. mam, de opleiding die ik wil doen, bestaat nog niet. Kunnen  jij en pap (ex-partner) me niet sponsoren om een jaar een time-out te nemen?

4. Pe, oh ja, ik ben effe een jaar gestopt om na te denken over de rest van mijn leven? Euh, hadden we dit besproken of weet je moeder dat?

Nu ben ik niet ontevreden over de stappen die mijn kinderen en stiefkinderen hebben gezet, maar het begrip studievertraging, time-out en nadenken over de rest van mijn leven? Het zal zeker passen in het vocabulaire van onze studenten of studenten to be en tel hier corona bij op, dan nog is het 1 + 1 = 3 verhaal mij niet helemaal duidelijk.

Dus toen dacht ik, wat met mijn eigen kinderen niet zo makkelijk lukt, lukt misschien wel met mijn leerlingen. Met de bekende participatiepiramide in mijn achterhoofd ging ik aan de slag. Ik zou wel eens een interessante avond op school optuigen waar ouders en bedrijfsleven met elkaar in gesprek konden gaan over de arbeidsmarkt en de opleidingen.

Voortvarend ging ik aan de slag: ik belde de wethouder en diverse “ hot shots”  uit het bedrijfsleven, totdat ik op het volgende artikeltje stuitte: “ ouderparticipatie en omdenken”.

Want hoe krijg ik nu die ouders in de school?Bij vorige info-avonden kwamen er van de 300 ouders er maar enkele tientallen opdagen. Dus de twee volgende aandachtspunten van een V.O. praktijkschool trokken mijn aandacht:

We gaan als school steeds gerichter kijken naar welke informatie we geven op een ouderavond. Ouders moeten weten wat er te “halen” valt. Het moet interessant zijn wat wij te vertellen hebben en aansluiten bij hun kind.

  • We gaan vaker aan de informatie een fun-factor toevoegen. Dat kan eten zijn of een markt. Misschien een loterij.

Goede tips, hier ga ik mee aan de slag. Ik zorg dat er “iets te halen valt” voor ouders en ik voeg een fun-factor toe.

En nu terug naar mijn “tafelgesprek”. Zou het helpen als ik voor alle kids eens iets op tafel zet waar zij blij van worden; een pizzafestijn of gourmetten (gatver, de geur heb je nog dagen in kleding en in je huis hangen)? Een loterij erbij? Cadeautjes voor iedereen? T.v. aan en iedereen mag op de telefoon of Ipad? Moet je als ouder en stiefouder zulke capriolen uithalen om in gesprek te gaan? 

Uiteindelijk appte ik in de groepsapp: vrijdagavond gourmetten: wie komt? Ik had geen fun-factor toegevoegd en ook geen incentives bedacht. Groot was mijn verbazing dat de een na de ander appte. De antwoorden waren zeer uitgebreid van: oké, duimpje en later. Het was een gezellige avond en we hebben geprobeerd te praten over dromen, banen, arbeidsmarkt en opleidingen. Zijn we veel wijzer geworden? Volgens mij niet, maar het zaadje is geplant. 

Oh ja, en in de woorden van Disney te eindigen: If you can dream it, you can do it? Of was het: you can do it  en dream on?

Deel dit artikel op...

Linkedin WhatsApp