Niets gezegd, toch gesproken

En toen waren we verliefd…! Met de natuurlijke neiging om ONS gezin te gaan creëren. Wat heerlijk! De wereld beperkte zich tot ons en onze kinderen. We hadden het beeld dat we ook alleen daar rekening mee hoefden houden. Ja, we snapten ook wel dat onze ex-partners ook geïnformeerd moesten worden over de kinderen, maar het draaide bij ons nu om ons….

Langzaam begonnen we te merken dat de kinderen eigenlijk niets vertelden over onze nieuwe liefde aan hun andere ouder. Zo loyaal aan hen dat ze niet vertelden dat het ook leuk was met die nieuwe partner. Hmm, mag het er dan niet zijn? Komt vast omdat de andere ouder het afkeurt of zo! Al zou dat zijn, we zagen ook dat door zo blij te zijn met onze nieuwe liefde, we impliciet de kinderen misschien wel vertelden dat hun andere ouder niet deugde. Echt weten deden we dat niet, maar ja er was wel een heleboel veranderd voor iedereen.

Zo viel het mij op dat vanaf het moment dat mijn ex-partner en ik besloten uit elkaar te gaan we ook meteen van elkaar begonnen te vervreemden. Je weet namelijk niet meer alles van elkaar. Dat is natuurlijk ook heel normaal, maar wel raar na al die jaren. Wat deel je dan nog wel en wat niet? “Alles over de kinderen” is dan een heel breed begrip….Vaststaat dat we allebei ouder blijven van onze kinderen!

Toch zijn er dan van die momenten dat je je ex-partner wel achter het behang zou willen plakken. Helaas bleek alleen die gedachte al effect te hebben op de kinderen….

Het magische voorbeeld voor mij was het moment waarop ik de haren van mijn dochter kamde nadat ze net terug was van haar vader. Al zo vaak had ik hem gevraagd om dat beter te doen. En ja, heel eerlijk, hij wordt ook niet gespaard door de enorme (prachtige) bos haar die ze heeft….Maar toch… ik verwachtte dat het goed doorgekamd werd.

Toen ik me stond te ergeren omdat er te veel klitten in haar haar zaten en ik dus een boze en verdrietige dochter voor mijn neus had staan, keek ze ineens met een intense blik naar me en zei: “het is niet papa’s schuld, IK wilde mijn haren niet laten kammen!”. Oh jee, wat een shock dat dit kleine dametje precies aanvoelt dat ik haar vader hierop afkeur. Ze nam de schuld op zich om, in dit geval, papa niet te beschuldigen… Dit was niet wat ik wilde. Help, hoe kon ik dit anders doen??!!

Ik nam me voor om me minder druk te maken over wat ik graag anders zou zien en ik zag (met wat hulp) dat het helpt om je ex-partner te waarderen voor dat wat  hij brengt voor de kinderen.  Uiteraard gaat dat ook nog wel eens mis, maar het lukt steeds vaker en sneller om dan weer terug te gaan naar de modus die voor iedereen werkt en waar iedereen een plekje heeft.

Dit is een van de onderwerpen die wij als stiefcoaches veel tegenkomen in onze praktijk. Wees welkom, want niets doen helpt niet en met een stukje begeleiding krijg je inzichten en rust op jullie thema’s of vragen.

Deel dit artikel op...

Linkedin WhatsApp