Vakantie: spanning of ontspanning?

Laten we ze Peter en Annemarie noemen. Ze waren met hun samengestelde gezin een week weg geweest. Het was de spreekwoordelijke druppel die de emmer had doen overlopen. Eigenlijk was het meer dan een druppel, vertelden ze, het was een soort waterval geworden.

De kinderen hadden gezegd dat ze nooit meer met z’n allen op vakantie wilden. Nou, dat vonden Peter en Annemarie zelf ook niet zo’n goed idee. Van die gedachte waren ze erg geschrokken. Ze waren er niet meer van overtuigd dat hun relatie tegen zulke ondernemingen bestand was en ze vroegen zich af of ze nog wel genoeg van elkaar hielden.

Het is niet gek dat juist een vakantie de waterval aan negatieve emoties liet stromen. “Met de sociale verwachtingen van vakanties loopt het soms verkeerd”, zei bekend psychiater Dirk de Wachter deze zomer. “Mensen verlangen dat het bij vakanties altijd een gezellig samenzijn is. De verwachtingen die we op die momenten van elkaar hebben zijn hoog en kunnen daarna wel eens erg tegenvallen. Natuurlijk is saamhorigheid bij vakanties belangrijk, maar in een samengesteld gezin heb je soms ook ruimte nodig voor jezelf of even samen te zijn met jouw eigen kinderen.”

Precies om dat te bewerkstelligen namen Peter en Annemarie contact met me op. Inmiddels zijn we een aantal gesprekken verder en is het ze weer duidelijk waarom ze bij elkaar zijn. Dat wil niet zeggen dat alle problemen daarmee opgelost zijn. Een samengesteld gezin vraagt werkelijk meer afstemming dan een ‘gewoon’ gezin. Er is nu eenmaal sprake van verschillende culturen die samenkomen.

In een relatie is dat soms al ingewikkeld. Denk aan verschillen als: waar de één structuur nodig heeft, kan de ander juist niet goed plannen. Waar de ander in moeilijke situaties behoefte heeft aan contact, trekt de één zich juist terug.
En dan zijn er in dit geval kinderen uit twee verschillende gezinnen die ook aan elkaar moeten wennen. Kinderen uit een gezin waar veel structuur is, komen samen met kinderen uit een gezin waarin ieder z’n eigen gang gaat.

Onze gesprekken hebben de verschillen blootgelegd en daarmee bespreekbaar gemaakt. Daardoor staan Peter en Annemarie er weer positief in. Ze zien weer de toegevoegde waarde van hun relatie, voor henzelf en ook voor de kinderen. Ze gunnen de kinderen de tijd en ruimte om te wennen aan de nieuwe situatie. Want het samengaan van de twee gezinnen vraagt continue aandacht. Het vraagt om werkelijk in contact te blijven met elkaar en af te stemmen hoe om te gaan met de verschillen. Ook – en misschien wel juist – op vakantie.

Deel dit artikel op...

Linkedin WhatsApp