Vuurdoop: zij gingen samenwonen op 14 maart 2020

Overdag verhuisden ze met goede zin alle spullen naar hun nieuwe huis. ’s Avonds waren ze letterlijk en figuurlijk gebonden aan huis. Ja, je leest het goed. Precies op 14 maart 2020 gaan Marieke en Patrick samenwonen. Met 6 kinderen, van wie 1 uitwonend, vormen ze vanaf dan een samengesteld gezin. De kinderen variëren in de leeftijd van 10 tot en 19 jaar.

Half mei komen ze bij mij. Hoe kunnen ze beter communiceren met elkaar zonder 1) zich aangevallen te voelen en 2) elkaars kinderen te gaan vergelijken? Marieke en Patrick geven aan dat ze thuis geen moment meer voor zichzelf hebben. De kinderen gebruiken hun eigen kamer of de woonkamer. Een aparte werkkamer is er niet. Het is een echte vuurdoop!

Onderling hebben ze het goed. Maar zodra het gaat over elkaars kinderen zijn er spanningen. En over de kinderen gaat het natuurlijk nogal eens als je boven op elkaars lip zit en nog niet aan elkaar en elkaars gedrag gewend bent.

Patrick zegt iets over de oudste zoon van Marieke en zegt dat op een toon die bij haar direct stress geeft. Patrick bedoelt het goed, want in zijn ogen laat Marieke over haar grens gaan. Hoewel zijn intentie dus goed is, valt de manier waarop hij het doet niet goed bij Marieke. Wat bij hen speelt, is dat Marieke als biologische ouder ongevraagd advies krijgt van stiefouder Patrick. Terwijl ze eigenlijk steun van hem wil. Gevolg: frictie in de verbinding met elkaar. Het lijkt dan een probleem dat gaat over de kinderen. Niets is minder waar!

We namen deze situatie onder de loep. Zijn ongevraagde advies ervaart Marieke als kritiek, alsof ze het dan niet goed doet, in zijn ogen. De paniek slaat bij haar toe, haar hart klopt in haar keel en ze bevriest. De oerangst dat hij haar gaat verlaten, neemt volledig bezit van haar. Hij ervaart juist dat zij hem op passief agressieve wijze de les leest met deze radiostilte. Dat Marieke vindt dat hij het niet goed doet, is zijn grote angst. Zijn machteloosheid uit zich in onverschilligheid. Letterlijk loopt hij weg en focust zich op zichzelf. Waarop de paniek bij Marieke alleen maar groter wordt en ze nu zeker weet dat het niet meer goed komt. Ze durft ook geen toenadering te zoeken uit angst dat hij bij haar weg wil.  Dit patroon kan oneindig doorgaan. Het zichtbare gedrag van bevriezen en weglopen houdt hen hierin vast. De doorbraak zit in het boven tafel hebben van hun beider oer angsten. Ze blijken allebei de aloude oerangst te kennen dat ze niet goed genoeg zijn om van gehouden te worden. Verder wordt duidelijk dat ze behoefte hebben aan nabijheid en waardering van elkaar.

Ze realiseren zich dat ze meer tijd voor moeten maken voor elkaar.  Ook op de momenten dat de kinderen er zijn. Vooral in de weekenden waarin het alleen maar kan draaien om wassen, boodschappen doen en eten maken. Dan hebben ze weinig oog voor elkaar en kunnen ze zomaar uit verbinding zijn. In de verwachting dat die er na het weekend wel weer zal zijn. Ze zien in dat ze hiermee hun kinderen het beeld meegeven dat het goed is om altijd voor anderen te zorgen en niet goed voor jezelf.

Nu ze bewust tijd en ruimte voor elkaar maken, kunnen ze gemakkelijker uitspreken wat ze voelen en waar ze behoefte aan hebben. En vragen ze om advies in plaats van dat ze ongevraagd advies geven. Als stel voelen ze zich steviger staan, voelen zich meer verbonden met elkaar en zijn zo het fundament van hun samengestelde gezin. Dat geeft rust in de chaos.

Deel dit artikel op...

Linkedin WhatsApp