Weer die spagaat…

Kort geleden vertelde een vriendin, die een samengesteld gezin heeft, over hoe makkelijk ze weer in de spagaat terecht kwam doordat er een familielid van haar ex-partner overleed.

Zij kunnen eigenlijk zeggen dat ze goed gescheiden zijn en het voor de kinderen al die jaren (al zo’n 15) best aardig doen samen. Zij weten dat ze het ouderschap blijven delen en kunnen ook goed naast elkaar staan als ouders.
Vanuit dat gegeven liet haar ex-partner dus ook weten dat het wenselijk was dat ze bij de uitvaart van de overledene aanwezig zou zijn, namelijk voor de kinderen (want zelf realiseerde ze zich dat met het scheiden ook de verbinding met zijn familie en vrienden zo goed als verdwenen is). Ze begreep de vraag en wilde er zeker naar toe gaan.

Vlak voor de dienst kwam haar ex-partner nog met het verzoek of ze vlakbij de kinderen wilde gaan zitten, want zij hadden het zwaar met het verlies. En bij binnenkomst bleek er zelfs een plek, ergens vooraan, naast de kinderen vrij te zijn voor haar….
Je voelt het al aankomen….Allemaal heel goed bedoeld, maar langzaam raakte ze in een spagaat. Voor de kinderen daar gaan zitten was nog steeds het doel, en dat deed ze dus ook, maar voor haar zelf werd het op die plek ingewikkeld. Het voelde als eindeloos moeten verduren. Omringd door allemaal ex-familieleden en vrienden (die vroeger ook haar vrienden waren), die haar vroegen hoe het met haar ging, dat voelde als groot ongemak! Want tja, waar begin je met vertellen als je elkaar zoveel jaren niet meer hebt gezien of gesproken?! Ze hield het dus bij een “oh goed hoor!”. Het voelde zelfs alsof ze bij een aantal mensen actief verantwoording af moest leggen waarom ze er überhaupt was. Zij vroegen daar niet om, maar het voelde zo…

Bij toeval kon haar eigen partner er niet bij zijn en dat hielp dus per ongeluk enorm! Dat voelde ze direct. Als hij erbij was geweest dan zou zijn spagaat ook nog eens voelbaar zijn en dat zou het nog ingewikkelder gemaakt hebben!
Na de uitvaart kreeg ze de complimenten en waardering van haar kinderen en precies dat maakte dat ze het een volgende keer weer zou doen, voor hen.

Ik heb het verhaal willen delen omdat het zo mooi laat zien wat er allemaal onder de oppervlakte gebeurt bij zo’n ogenschijnlijk eenvoudige vraag. En dat dan ook nog eens vanuit slechts 1 perspectief, namelijk dat van mijn vriendin. Mensen kunnen ook ‘eenvoudig’ antwoorden dat je dat gewoon te doen hebt. Maar mijn vriendin wist me op een prachtige manier te vertellen wat ze allemaal tegen kwam voor en na de uitvaart, wat er allemaal in haar gebeurde. Hoe ze het er liet zijn en hoe ze, door te verduren, er kon zijn voor haar kinderen. Nergens hoorde ik een oordeel over haar ex-partner. Hij zou de vraag weer mogen stellen. En zij zou weer gaan. Maar dat het niet makkelijk en eenvoudig is mag ook gezegd worden!

Deel dit artikel op...

Linkedin WhatsApp